Dilin Susması Şiiri - Ömer Albayrak Haya ...

Ve gece biraz daha indi şehrin üzerine.
Sis,
eski sokakların adını unutturdu.
Bir pencere kapandı usulca,
Bir perde çekildi,
Bir nihavent yarım kaldı.
Leylak kokusu kaldı geriye,
Zambak kokusu…

Kimsenin bilmediği
bir cümlenin ağırlığı.
Belki biri, tam o sırada
başını ellerinin arasına aldı.
Söylemek istedi içinde yığdıklarını.
Dün akşamdan kalma bir sızı,
yıllardır biriktirdiği bir özlem,
adı konmamış bir bekleyiş…
Hepsini birden tek kelimeye sığdırmak istedi.
Olmadı.
Söylemedi.
En çok söylemek istediği yerde
sustu.

Bir şarkı geçti uzaklardan,
kim bilir hangi evin
hangi yalnızlığına değdi.

Bir sokak lambası titredi.
Kaldırımda uzun bir gölge
duvara yaslandı.

Kimse bilmedi
o gölgenin kime ait olduğunu.
Belki bekleyendi,
belki beklenendi.
Kim bilir brlkii ikisi de
aynı gecenin içinde
birbirini arıyordu.
Sonra uzaklarda
sabahın ilk ışığı göründü.
Gece çekildi,
sis dağıldı,
kuşlar uyandı.
Ve dünya,
hiçbir şey olmamış gibi
yeni bir güne başladı.

Sabah simitcisin kısık sesi
Sokaklarda ilk ayak sesleri,
Perdelerin ardındaki uykulu yüzler…
Hayat yeniden başladı.
Ama bir kalp
geceden çıkamamıştı henüz.
İçinde hâlâ
söylenmemiş cümleler,
Yarım kalmış bir şarkı,
Dokunulmamış bir el,
Dönülmemiş bir yol vardı.
Bir kalbin içinde
geceden kalma bir ses vardı hâlâ.

Kimse duymadı.
O da konuşmadı.
Sadece bir an
gökyüzüne bakıp
içinden geçirdi:
Dilim sustu diye
kalbim de sustu sanma.
Çünkü ben
sana söyleyemediklerimi
gecenin bütün sessizliğiyle söyledim.
Sen duymadın.
Ben sustum.
Gece sustu.
Sis sustu.
Leylak sustu.
Zambak sustu.
Şehrin bütün pencereleri
birer birer kapandı.
Ama içimde
bir yer vardı ki
Sensiz gelen sabahı kabul etmedi.

Orada hâlâ sen vardın.
Söyleyemediğim o cümle
dudaklarımın ucunda
bir ömürdür bekliyordu.

Sonra nihavent yeniden başladı.
Bir nota…
Bir nota daha…
Sanki gece geri dönmüş,
sanki sabah hiç olmamış,
sanki bütün şehir
bir tek kalbin içinde
yeniden susmuştu.
Ve ben
o yarım kalan şarkının
tam ortasında
sana bir kez daha baktım
olmadığın yere.
Söylemedim.
Çağırmadım.
Adını bile anmadım.
Çünkü artık biliyordum:
Dilin susması
kalbin sustuğu anlamına gelmez.
Kalp susmaz.
Kalp,
duyulmayan yerden konuşur.

Ben sustum.
Sen duymadın.
Gece sustu.
Şehir sustu.
Sabah geldi.
Ama o şarkı…
O şarkı hiç bitmedi.
Nihavent hâlâ çalıyordu.