Derûn-i Arzuhâl Şiiri - Enes Yakıştır

Sunmuşum kalbi arz-ı hâl eyleyerek makâm-ı âlâya,
Düşmüşüm beş harfli bir mühürle, bu sonsuz sahrâya.
Bastonumun her darbesi, sükût-u leylin zikridir,
Bu karanlık, basîret ehlinin en ulu fikridir.
Siz elvânı seyre durun, ben zâtı duyarım,
Her nefes-i vuslatı, bir ömre mülk sayarım.
Kabul müdür bu niyaz, yoksa düştü mü akâma?
Ruhum hicret eyler artık, o mukaddes 'H' makâma.
Mermer bir sabırla örülmüş, bu gönlümün hisârı,
Beklerim derya-yı rahmetten, o ebedî baharı.
Suret-i âlem silinmiş, sîret-i cân bâkîdir,
Bu aşkın kadehi tefekkür, sunan Hak sâkîdir.
Ne gözde fer kaldı bende, ne dilde derman-ı kelâm,
O beş harfli nura, binden binlerce kez selâm.
Zifir-i dünyamda buldum, o gizli mülkiyetin tadını,
Kazıdım ruhumun tenine, o mukaddes 'Taş'ın adını.
İmtihan mermer bir taşmış, göğsümde çok ağır,
Lâkin vuslat müjdesiyle, artık ne dert var ne kahır.