Dertleşme Şiiri - Kasım Kobakçı

Ah o hasret; yurt eyleyip şu sineyi,
Kimsesiz,
Sert fırtınalar savurmak, satırlarda,
Solmuştur temelli, ufak fidan,
Suskunluğu sızlatan, suskunluğun merkezinde,
Dertleşiyordur zira baban, ecelle.
*
Dilersin, benliğini bırakmak tayfuna,
Çok ötelere taşıyacak, farklı ufuklara yahut,
Dilersin, avuçlamak lodosu,
Fakat çekinirsin,
Bazı nesneler sararsın, nihayetinde döşüne,
Dahası, türkülerle soluklanırsın ebediyen,
Dertleşiyordur zira baban, ecelle.
*
Böyle hicran; yuva kurup da kalbe,
Tek başına,
Keskin feryatlar fırlatmak, kağıtlarda,
Yitmiştir büsbütün, körpe çınar,
Durgunluğu kanatan, durgunluğun göbeğinde,
Dertleşiyordur zira baban, ecelle.
*
Arzularsın, ruhunu salmak melteme,
Epey ıraklara ulaştıracak, bilinmez diyarlara belki,
Arzularsın, kucaklamak poyrazı,
Lakin, ürkersin,
Çeşitli hatıralar dayarsın neticede, gövdene,
Üstelik, nağmelerle nefeslenirsin daima.
Dertleşiyordur zira baban, ecelle.