Denmiyi Anam Şiiri - Akın Kalkan

Ölümün nağadar, yaharmış canı.
Gozümdeki yaşlar, dinmiyi anam.
Torpağın sahladı, döktüğün ganı.
Gedişine ahlım, ganmıyı anam.

Mezarın üsdüne, yığılıp galdım.
Yollara umutsuz, bahıp da daldım.
Seni ellerimlen, çuhura saldım.
Ellerim çamırdan, yunmuyu anam.

Zabahlar olmuyu, geceler uzun.
Yüraême çökmüş, gap gara hüzün.
Gozümden getmiyi, o masum yüzün.
Gôynûmde ataşlar, sönmüyü anam.

Kor düşmüş döşüme, yanar ha yanar.
Halimi her gôren, divane sanar.
Ganadı gırılmış, guşlar tek gonar.
Adımı heç kimse, anmıyı anam.

Başıma yağdırdın, boranı garı.
Terk eyledin gettin, fani diyârı.
Bitmedi bitmiyi, bitmez efkârı.
Gaderim yüzünü, dönmüyü anam.

Gurbet ele galdım, boynum bûkûldü,
Yedi gat göğ birden, yere çâkıldı,
Sâhı can evimden, canım sôkûldü,
İçimdeki yara, onmuyu anam.

Dizinin yerine, daşlara vardım.
Ben 'Akın' diyerek, bir habar sordum.
Eğildim daşına, sesimi verdim.
Torpağa bir şeyler, denmiyi anam.