Değmez Bu Dünya Şiiri - Akın Kalkan

Hayat tarlasına mutluluk saçın
Öfke, kin ekmeye, değmez bu dünya
Gözün gördüğü her şey insan için
Göz yaşı dökmeye, değmez bu dünya

Bir rüzgar misali geçiyor yıllar,
Kurumuş yaprağa dönüyor dallar.
Sonunda menzile varınca yollar,
Geriye bakmaya, değmez bu dünya.

İnsan olmak lazım, insanlık gerek.
Merhamet tohumu bekler her yürek
Eline alıp da, eski bir kürek.
Bir fidan dikmeye, değmez bu dünya.

Hak yolunu bil ki, kul olma kula
Sofrana girmesin haram ve hile
Sana silah tutan düşmanı bile
Mezara sokmaya, değmez bu dünya

Karanlık çökse de dert etme boşa,
Neler gelir neler, şu garip başa.
İstersen bey ol, istersen paşa,
Bir kibrit yakmaya, değmez bu dünya.

Yetimin hakkına saldırma evlat
Dertlerini şah'a kaldırma evlat
Hayalini yeşert, soldurma evlat
Kafana takmaya, değmez bu dünya.

Göz yaşını gizle, herkese kurut.
Bırak güçlü sansın, düşmana sırıt.
Hüzün bahçesini, dikenden arıt.
Gül gibi kokmaya, değmez bu dünya.

Gözünden akıtsan, kan ile yaşı,
Altından yapsalar, toprağı taşı,
Zehirdir yediğin, ekmeği aşı,
Zahmetler çekmeye, değmez bu dünya.

Akıllıysan eğer, imansız bec'den.
Allah'ın bir fısıltısıdır vicdan.
Eğer ki kıbleye doğruysa secden,
Bir çivi çakmaya, değmez bu dünya.

Mekke'ye, Kabe' ye doğruysa secden.
Bir çivi çakmaya, değmez bu dünya