Deniz Gece Mavisi Şiirleri - Şair Deniz ...

Siyah beyaz bir hayatın,
En siyah yanı oldum.
Siyahı acılarla tanıştım,
Hep gidenlerim oldu.
Gözyaşlarım sulara, sellere karışıp kayboldu.
Yaşamak zül,

İçimde ucu açık o kadar çok kelime var ki,
Ben diyorum: "Nerede hata yaptım?"
Geçmişim bir yanda bürünüyor yasa, geleceğim kaygılı, umutlarımın gözleri kanlı.
Çıkmak istiyor, çıkamıyorum; gitmek istiyor, gidemiyorum.
Bir uçurumun en havadar yerindeyim; tam atlayacakken ya ayağım kayarsa diye düşünecek kadar isteğim yok hayata.
Düşün ki, bir adımım uçurumun boşluğuna, diğeri yerin derinliklerine saplanmış;

Yorgunum hayata,
Kırgınım dünyaya.
Umutlarım hep yarına,
Sen haram olma bana.
Siyahıma beyaz olur musun yar?

Senin beni görmezden geldiğin her an, yüreğimden bir yaprak düşüyor.
Bazen hak veriyorum sana, bazen de kızıp kusuyorum.
Ama şunu bil ki, ben senin yazmadığın her an seni düşünüyorum.

Bilmiyorum neden bu kadar kırıldım,
Neden bu kadar canımı yaktı.

Bebek adımlarıyla ilerliyordum hayatın kaldırımlarında
Üzerimde annemden kalma umut
Babamdan kalma acılar
Hasret saçlarımda ağlıyordu
Dilimle dudaklarım arasında öldürdüğüm sözcükler
Bakıyordu griye çalan mavi gözlerimin içine

Bir şarkının kayıp notası gibiyim bu günlerde,
Susuyorum,susturuluyorum.
çünkü söylesem bile eksik kalıyor sesim.
Ne tamamlanabiliyorum,
ne de birinin dilinde yankı bulabiliyorum.
Zamanın içinde yarım kalmış bir ezgiyim;

Bazen ne yaparsan yap, yaranamıyorsun.
Kendinle mücadele ediyor,
Ama yine kendine yeniliyorsun.
İnsan, en büyük cezayı kendine kesermiş,
Ve affedemezmiş kendini.
En acımasız anlar ise,

Merhaba,
Gözlerini görmeden yüreğine vurulduğum yar,
Sen benim diğer yarım mısın?
Bakışın ben,
Gülüşün ben,
Sözlerin ben,

Bir rüzgâr di,
Senin saçlarımda raks edişin.
Bebeklerimi arkama nasıl sakladım,
Hâlâ bilmiyorum...
Büyümenin acımak olduğunu
Ta o zamanlarda anlamışım demekki.

Söner diye üfleyip durma hayat; ben daha da çok alev alıyorum.
İnsan, her bir hücresinde hisseder mi acıyı?
Acının, bedenimde gezinen çıplak parmak uçlarını hissediyorum.
Bu defa “son” dediğim kaçıncı yanılgı?
Oysa hayatı çok iyi tanımıştım ben;
Hayat, kocaman bir kuyuydu; ne dibini bulabildim ne de içini görebildim.