Dengi Naz Şiirleri - Şair Dengi Naz

-Her şey zıddı ile kaim-

Çocukluk yıllarımda sokağımızda bir kadın otururdu. Çapraz karşımızdaydı evi…
Cuma günleri evinden tütsü kokuları gelirdi, Müzekker bir mizacı vardı, modern tabirle eril enerjisi yüksek… Hani övünçle erkek gibi dediklerinden…
Geceleri geç uyur, gündüzleri de hep bir yerlere yetişme gayretinde dünyanın çarkını o çeviriyormuş da; el çekse duracakmış gibi bir havayla sarı saçlarını salardı/ Tütün sarardı.

And olsun,
Nar çiçeğine,
Oğul balına...

Söz,
Erguvan kesedeki altın tozunu

Anne..
Soğuk bugün,dinlemedim seni,
İnce giyindim zahir,
Üşümeler,üşütmeler yakar gibi,tuhafım...
Pişmanlık yok,amma hayıflanmada bi yanım.
Anne tuhafım.

...
Bir de Deniz
Evet !
O da kıskanırdı,
Şayet dünyaya gelebilseydik bizi...

Bu son çığlığınin yankisi susuz serçenin!
Mükerrer rüyanın ,
Ve sabahsiz gecenin.
Durmak bilmez zamanin,
Zamanda bilmecenin.
Gene gelir bilirim,

*
**
***

Öyle hasret dolu bir kuyudayım,
Sanki tahta merdiven uzatmışlar yangın yerine.

Üstüme attığın!
Sille ve tokat,
Deste deste gül sandığın!
Sen "çağladığın",
Ben"yağmadığım",
Bardaktan"boşaldı"

Buraya da düşüyor o yağmur,
Bardaktan boşanırcasına;
Kupkuru geziyorum altında
Nasip almamışcasına...

...
Sonra şiirler yazılır belki böylesini hiç okuyamayacağımız;
Şiirler başka,
Şairler başka,
Şiir olanlar başka...
Bir şiirden fışkıran duygu değişmez, bir de ikiden bir olmak'lığımız...

Dağ ki;
"d e r i n,

Deniz ki;
"y ü c e"