Demir Çember Şiiri - Kasım Kobakçı

Demir çember vuruldu,
Koca fıçı kuruldu,
Bütün sular duruldu,
Çelik çarklar yoruldu.
*
Paslıdır kara kapak,
Demirden yaprak yaprak,
İçi çamur ve toprak,
Her bir yanı çok kurak.
*
Çelik halat gerildi,
Kör çiviler dirildi,
Gizli sırlar verildi,
Yere boyca serildi.
*
Dört bir yanı kapandı,
Gören onu taç sandı,
İçen zehire kandı,
Kızıl ateşte yandı.
*
Soğuk metalik duvar,
İçinde de zindan var,
Bütün umutları dar,
Üstüne yağıyor kar.
*
Tahtaları sökülmez,
Asla geri bükülmez,
İçine yaş dökülmez,
Tutsak olsan çekilmez.
*
Ağır çekiçle ezdik,
Her bir diyarda gezdik,
Artık canlardan bezdik,
Karanlık sırrı sezdik.
*
Fıçı zindan gibidir,
Karanlığın dibidir,
Bütün dert sahibidir,
Sanki suç katibidir.
*
Kurnadan akar suyu,
Çok derindir bu kuyu,
Asla değişmez huyu,
Kara zindandır boyu.
*
Buzlu metal donunca,
Katı kural olunca,
Zindanına konunca,
Ağır zincir kopunca.
*
Kalın çelik kemerler,
Hep içini deşerler,
Ateş olup pişerler,
Kör kuyuya düşerler.
*
Çarkların gücü bitti,
Metal sesleri yitti,
Ağır gövdesi gitti,
Zalim demire yetti.
*
Keskin bıçak yarası,
Bitmez kılıç davası,
Soğuk metal yuvası,
Kara zindan sırası.
*
Mühürlendi kapağı,
Kırık durur sapağı,
Buz tutmuştur kucağı,
Sönmüş ateş ocağı.
*
Demir kancalar geçti,
Zehri fıçıdan içti,
Kendi sonunu seçti,
Çelik kapıyı deşti.
*
Ağır zincirler sıkar,
Demir duvarı yıkar,
İçinden ateş çıkar,
Koca çarkları tıkar.
*
Öfke kusar derinden,
Oynar koca yerinden,
Sızlar hep kederinden,
Geçtik her zaferinden.