Delilik Makamı Şiiri - Güven Tekin

Artık kankam da bana inanmıyor
Her seferinde herkesi kendim sanıp koşuyorum.
Her yapmaz dediğin yine yapıyor
Sonra kanka sen akıllanmazsın dedi.

​Deliyim zaten neden akıllanayım
Saf mıyım o kadar deli olmak eğlenceli
Deli olmak bu devirde akıllı olmaktan daha eğlenceli
Deliliğe vuruyorum acımı gözyaşımı.

​Gülüyorum ama aslında ağlıyorum
İçimdeki fırtınayı bir ben biliyorum.
Maskeler takmış şu yalan dünyaya
Ben kendi deliliğimle meydan okuyorum.

​Seversin ihanete uğrarsın
Deliliğe vurunca kimse bir şey demez.
Bir köşede kendi kendine yanarsın
Yine de kimse senin sitemini bilmez.

​Koştukça yoruldum şu insanların peşinden
Herkesi kendim bildim, vurdular can evimden.
Şimdi "akıllan" diyorlar, nasıl olayım?
Vazgeçer mi insan kendi öz benliğinden?

​Ama akıllılar bilmiyorlar ki asıl deli kendileri
Zincir vurmuşlar ruhlarına, görmezler gerçeği.
Ben bir kahkaha atarım, bin hüzün gizlerim
Onlarsa bir ömür boyu taşıyamaz bu yükü.

​Varsın inanmasın kimse, ben böyle mutluyum
Kendi dünyamın hem kulu hem de sultanıyım.
Akıllanıp taş kalpli olacağıma
Bırakın hep böyle "deli" kalarak yaşayayım.