Yıpranmış benliğinize karşı gelmek,
bazen deliliktir.
Aşkta kaderi kovalamaz, kaderde aşkı.
Saçmalamış zamanın büyük ustaları.
Aşk ile tutunabilmek saflığın doruklarına; aşk ile inanmak, büyük yalanlara.
Sevebilmek bir güzelliği ay ışıltısının çehresinde.
Alabora olmak üzere olan geminin çaresizliği kadar inanmıştım yalnızlığa.
Bir hîv gibi ışıl Işıl…
Masmavi bulutların özgürlüğü gibi yalnız mı insan?
Irmaklarından mey akan cennet
Diyorlar.
“Yalnızlık orada mı unutulacak?”
Beyazın ve siyahın karışması ne iğrenç bir şey, değil mi? Haksız kazançlar, toplumu çürütenler ne iğrençtir ki... Refah ve bolluğun içinde yaşamak, tıpkı denizde suya elzem kalmış bir insan gibi. Uyanın, uyanalım! Bölerek ve bölünerek değil; yaşayıp görerek, tıpkı baharda açmaya müsait çiçekler gibi, tıpkı ay ışığının gülümsemesi ve güneşin doğuşu gibi...
Görmeden ve yaşamadan değişmez, değişemez. Bir çocuğun ağlayışı, bir annenin feryadı ne acıdır bilinmez; yalnız biz bilir, biz duyarız. Halk için yaşamak bazen deliliktir ama hayattaki en hakiki şey yaşamaktır. Yaşamadan öğrenilmez, öğrenilmeden de değişilmez, değişemez.
Dünyanın ıssız bir yer olduğunu,
İnsan yaşarken öğrenirmiş.
Bir yaprağın usulca serzenişi,
Bir nehrin özgür akıntısı…
Özgürlük, dünyaya hasım mıdır acaba?
Ne bilelim…
Geçmişin ve geleceğin pençesinden bakan insanlar gibi
Çaresiz kalabilir mi bir insan?
Belki bir bitiştir hayat…
Ya da güzel bir başlangıç.
Yaşantımızdaki izlerle
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!