Deliliğin Ucunda Şiiri - Kasım Kobakçı

Aklımı koruyorum, deliliğin ucunda,
Fırtınalar koparken beynimin avucunda.
*
Fikirler sarstı bizi divaneler misali,
Zorluyorum zihnimi efsaneler misali.
*
Mekanlar daralıyor, duvarlar üzerimde,
Yankılanır çığlıklar kanayan eserimde.
*
Hatıralar göğsüme saplanan mızrak gibi,
Yaşadığım acılar kurumuş yaprak gibi.
*
Yitirmemek kastıyla şu aklımın nurunu,
Söndürüyorum derhal nefsimin gururunu.
*
Sabır taşı çatladı, dayanmak epey çetin,
İmtihanı ağırdır yaşanan sefaletin.
*
Ozan divane gezer, sokakları dolaşır,
Sessizliğin koynunda dertleriyle uğraşır.
*
Bursa'nın dağlarından Ankara ovasına,
Hasret kaldık kuşların sıcacık yuvasına.
*
Şuurumu kaybettim, umutlar tükeniyor,
Bedenim uyuştukça asabım yükleniyor.
*
Mantığım isyanlarda, çıldırmak üzereyim,
Bilinmez deryalarda çaresiz zerredeyim.
*
Uzaklaşmak arzusu kaplıyor her yanımı,
Korumalıyım mutlak damarımda kanımı.
*
Kerem alevler saçtı çöllerin ortasında,
Hakikat arıyorum mahşerin sofrasında.
*
Feryatlar yankılanır hücremin köşesinde,
Hüsranlar saklanıyor bülbülün neşesinde.
*
Tutmalıyım aklımı sarsılmaz irademle,
Daim savaşmalıyım bitmeyen ifademle.
*
Kasırgalar esiyor rotasız gemimizde,
Korkular yeşeriyor titreyen elimizde.
*
Sükunet vadisinde direniş filizlenir,
Zihnimin odasında yalanlar temizlenir.
*
Aydınlık ufukları coşkuyla bekliyorum,
Delirmemek kastıyla dualar ekliyorum.
*
Kasım'ın hikayesi toprağa karışmasın,
Aklımın terazisi gafletle yarışmasın.