Dehlizler Şiiri - Kasım Kobakçı

Menzili aşmak için koşarken yollar boyu,
Eskilerin gölgesi bırakmıyor bizleri.
Yıkılmayan duvarlar saklıyor dipsiz kuyu,
Silinip kayboluyor çabaların izleri.
*
Köklerden emanettir, bizler mirasçılarız;
Kaderin rüzgarıyla savrulan yolcularız,
Yıllar yılı durmadan ağlayan hancılarız,
Ataların ruhudur yönlendiren gözleri.
*
Öfkem taşıp dururken isyankar duygum yaman,
Kalıpları yıkarken daralır koca zaman.
Kırıp dökmek isterim kalmasın dertli güman,
Çözemedi kimseler içimdeki gizleri.
*
Yerin alt tabakası çağırmakta giderek,
Saklanmak istiyorum yalnızlığı seçerek.
Dünyanın gürültüsü bitsin artık diyerek,
Örtüyorum üstüme küllenmiş dehlizleri.