Gözlerim kapıda, kulacım seste,
İçimde dinmeyen derin bir beste.
Söylediğin o ağır, o kırıcı sözler,
Hâlâ kulaklarımda yankılanıp durmakta.
Onurumu çiğnedin, gururumu yıktın,
Enkazım üstünde sessizce baktın.
"Değersizim" dedirttin ruhuma bilmeden,
Canımı yaktın, hem de hiç acımadan.
Biliyorum, gitmeli, bu bağı koparmalı,
Kırık dökük gururu yerden toplamalıyım.
Ama ne çare ki, yorgun bu yüreğim,
Gitmek istesem de, gidemiyor bileğim.
Aklım "bitir" derken, kalbim boyun eğiyor,
Her hüzünlü hatıra sabrımı deliyor.
Kendi ellerimle kazdığım bu sessiz kuyu,
Bitiriyor beni her geçen günün uykusu.
Ne onurum kaldı ayakta duracak,
Ne de bu yarayı kimse saracak.
Terkedemiyorum seni, budur en büyük cezam,
Kırık bir gururla, sana tutsak kalmam...
Efsun Bkr
Kayıt Tarihi : 2.08.2026 23:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!