5- Yağmur, Çimen ve Güneş

5-YAĞMUR, ÇİMEN VE GÜNEŞ

Yağmur çimen güneş…
Bir ahenk ki, gök yere iniyor usulca,
Toprak yeşile açılıyor, ışık da yaralara merhem.
Biz de öyle olmalıyız sevgilim,
Düşünce kalkabilen,
Islanmışken kurulanabilen,
Rüzgârda savrulup yine dimdik durabilen.

Sonbahar gibi örgütsüzüz bazen,
Yapraklarımız savruluyor dört yana,
Kimisi kızıl umut, kimisi sarı veda.
Ama her dağınıklıkta bir düzen gizli,
Toprak o yaprakları bağrına basıyor,
Çürüyorlar ki yeni filizler doğsun.
Biz de öyle bırakalım izimizi dünyaya...
Bir söz, bir dize, bir bakış…
Belki bir kitabın kapağında tek bir göz,
İçine bakan herkesi kendine baktıran.

Daha çok sevmeliyiz çiçeği,
Kediyi kucağımızda mırlarken,
Suyu avuçlarımızda titrerken,
Dağı uzaktan mavi bir sır gibi.
Patika yolları adımlarken düşünmeliyiz...
“Nasıl bir iz bırakacağım?”
Ayak izi mi, yoksa ayak izinin içinden fışkıran ot mu?
Bir taş mı, yoksa taşın üstüne konup kalkan kelebek mi?

Kaçmıyorum senden,
Kaçmıyorum kendimden.
Sen benim patika yollarımsın,
Engebeli, taşlık, kayalık…
Bazen dizimi kanatıyorsun,
Bazen nefesimi kesiyorsun dik yamaçlarında.
Ama her virajında bir manzara açılıyor,
Her kayanın ardında bir kaynak fışkırıyor.
Yürürken terliyorum,
Yürürken öğreniyorum.

Düştüğüm yerden kalktığımda
Üzerimde çimen kokusu kalıyor,
Islanan yerlerimde güneş yanıyor.
Seninle her seferinde yeniden doğuyorum,
Yağmur oluyorum omzunda,
Çimen oluyorum ayaklarının altında,
Güneş oluyorum saçlarında.

Oyun kurucu olalım biraz da,
Hayatın kurallarını eğip büken,
Kendi masalımızı yazan.
Bir söz bırakalım ki,
Yıllar sonra biri okuduğunda
İçinde hem yağmur hem güneş hem çimen olsun.
Bir göz resmi kapağında kitabın,
O göz hem bizi görsün,
Hem bizi hatırlasın.

Dağda patika biter mi hiç?
Biterse yeni bir patika başlar.
Kaya biterse yeni bir kaynak doğar.
Sen biter gibi olduğunda
Ben yeniden başlıyorum,
Çünkü biz yağmuruz, çimeniz, güneşiz...
Birbirimize değdikçe
Dünya yeşeriyor.

Düşsek de kalkarız.
Islansak da kururuz.
Sevsek de, sevildikçe
Bütün engebeli yollar
Bir anda düzleşir gibi olur
Ve içimizde kocaman,
Islak, yeşil, sıcak
Bir ahenk uyanır.

İşte bu duygularla
Yürüyorum seninle
Ve ardımda
Ne ayak izi,
Ne de taş
Bırakıyorum,
Sadece
Yağmurun ıslattığı,
Çimenin yumuşattığı,
Güneşin kuruttuğu
Bir yol bırakıyorum…

O yol,
Herkese
Kendi patikasını
Hatırlatıyor.

0.4.12.1998