Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

İnce ince çalan bir plak
Bir mekanın ruhunu aydınlatır
Oysa bazı şarkıların yükü ağırdır
Onu sonuna kadar etkin dinleyebilmek için

Karanlık gecede rıhtımda göz göze
Sıcacık ve yumuşacık eller avucunda
Bu alemde bir tek onunla bu halde
Bir ömür boyu baş başa oturulur
Özlenen o ay yüzlü yarin hasretine
Soğuk mevsim muhabbet akşamlarında

İntikamla tatmin hırsın ürünüdür öldürür
İlahi adaletteki huzur her dem güldürür
Umudunu yitiren maşuk yaşarken külliyen ölüdür
Bağrında acısı olmayan mutluluk ise pek yoktur

Sevmiyorsan bile
İlgin varmış gibi davran bana
Ya şimdi çık orta yere konuş
Yada mühürle dudaklarını sus bitsin

Issız hayaller soğuk ve karanlık gecede
Yaralı yüreklere bir çocuk gibi yaslanır
Sonuçta ne kar uslanır nede kırağı
Bir tutam güneşe muhtaç bırakır
Uyuşmuş ellerin titrek arzulu sıcağı

Bir ses etsem bütün büyü bozulacak
Adını anmasam hasret gemisi gitti gidecek
Limandaki sessizlik daha da büyüyecek
Öyle bir çıkmaz ki bu
Mümkün mü giden yılları geri döndürmek?

Öyle kolay değil bunca özleme rağmen yaşamak
Bir fincan çayın buğusunda vuslat aramak
Hatırlamak kolay ama,gecenin yüzü karanlık
Susmuyor beynimde kaynayan davet

Sadece kendi sevdanda kaybolma,
Başka duygulara kapanırsan
Varlığın güzelliğini nasıl anlayacaksın?
Birini severken bütün âleme küsmek,

Senin yanında hep dik olurdu omuzlarım
Taze bir güven duygusu ile tutunmuştum hayata
Düşen moduma çare olur mu?şimdi sensiz sükut
Ayrılığın ne demek olduğunu şimdi anladım

Gurbette sevdiğini ararken savrulan bir yapraktır özüm
Yine essin rüzgarlar sana baktığım yerden
Uygar aklın son perdesinde boğulur bütün sözüm
Bir yetimin hakkını gözeten ince bir terazidir bu