Kaybolmuş Şiiri - Dağlar Özügüç

Gurbette sevdiğini ararken savrulan bir yapraktır özüm
Yine essin rüzgarlar sana baktığım yerden
Uygar aklın son perdesinde boğulur bütün sözüm
Bir yetimin hakkını gözeten ince bir terazidir bu
Secdeyle , ruhun semaya açılan kapısını gördü gözüm
Cimri sahraların son ümididir su
Küllenen ateşin içinde saklı bir kıyamdır közüm
Gelmedi beklenen yağmurlar bu mevsim
Issız çöller kuş uçmaz dağlar kuru vadilere döndü yüzüm
Gök susarsa, taşın kalbinden damlar hayat
Ben yine de içimde bir filiz ararım, kurak toprağa inat
Diz çöker içimde zaman, yok olur bütün hükümler
Ama her çöküş bir dirilişe gebedir derler
Karanlık en koyu kaftanı sabaha en yakın yerde giyer
Ne zaman ki karanlık gecede kendini inkâr eder
İşte o vakit ben,
Kayboluşu yazarım, içimde sürgünüm