Dağın gölgesi Şiiri - Dağlar Özügüç

Koca dağların gölgesi
Vadiye vurduğunda görürsün elbet
Birden yön değiştirir rüzgar
Havanın rengi kendiliğinden kızıla döner
Bir gün bu dalgalar da yorulur elbet
Denizin gizemli güzelliği de sabaha yenilir
Sahildeki lambalar birbiri ardına söner
Şehre denizin sessizliği siner elbet
Bu köhne kayığa yön veren tepedeki yıldız
Heyecanından avucuna kadar iner elbet
Nice fırtınalar gördü şu eski liman
Kimi sevdayı uğurladı kimi ölüyü bekledi
Pas tutmuş çapanın bile bir hikâyesi vardı
En çokta,
Geceye küsen martılar terk etti limanı
İnsan bazen bir kıyıya değil
İçindeki uçuruma sürüklenir elbet