Çürük Sandık Şiiri - Kasım Kobakçı

Zorlu yıllar yıpratır dertli sokakları,
Dondurucu rüzgarlar yakar çocukları,
Doğduğumuz şehirler buz tutmuş ovada;
Durmadan ağlatırlar masum ufukları.
*
Derin karanlıklardan sızar isyanımız,
Titreyen dudaklarda donar figanımız,
Çarpan dalga acıtır kıyı taşlarını;
Yalnızlık denizine batar limanımız.
*
Kırık keman yayıyla çalar yorgun sefil,
Düşünürüm gizlice ağlar batan nesil,
Zehirli iğnelerle tükenir yarınlar;
Hüküm veren hakimi yutarken kör menzil.
*
Vakit tamamlanınca kapanır şu cihan,
Yıkılan gururumuz dökülür kan revan,
Cansız bedenler taşır kederli yolcular;
Mezar taşları üzre söner dilsiz hüsran.
*
Çürük sandığa koy naaşımı kimsesiz,
İzler zalim adamlar şehirde şüphesiz,
Yankılanmaz avazım Leyla'nın bağında;
Vedalar fısıldarım canımdan çaresiz.