Çubuğa Takılan Dünya Şiiri - Mustafa Alp

28 Mart
diyorlar ki bugün
dünya bir şeyleri çubuğa takma günü
ben de dedim ki
iyi gün seçmişler be agop
zaten yıllardır
hayatı çubuğa takıp çeviriyoruz içimizde.

bir simit takılır çubuğa sabahın köründe,
martılar kapışır,
bir de biz.
açlığımızı bile paylaşmayı beceremeyen şehir çocukları.

bir umut takılır mesela,
incecik, kırılgan,
közde yanar gibi
elimizde döndürürüz
yanmasın diye üflerken
kendimizi yakarız çoğu zaman.

aşkı da taktık bir gün
hiç utanmadan
bir çubuğun ucuna.
hani o dillere destan dediğimiz,
geceye şiir, sabaha kahve olan.
yaktık, çevirdik, tuzladık biraz
sonra dedik ki.
çok pişmiş bu, tadı kaçmış.

aşkın da közde kaldı bir yanı,
bir yanı çiğ
tıpkı biz gibi.

bir sigara takıldı mesela
parmaklarımızın arasına
çubuk niyetine.
dumanı göğe,
derdi içimize çektik.
her nefeste biraz daha
kendi küllerimize döndük.

sabır dediler,
onu da taktık çubuğa
ama sabır ağır geldi bize,
taşıyamadık.
düşürdük yere
kırıldı, bölündü,
herkes payına düşeni aldı
ama kimse yetinmedi.

bir de kalbimizi taktık
itiraf edeyim.
en çok onu yaktık.
en çok onu çevirdik
biraz daha dayanır diye diye.
oysa kalp dediğin
köz değil be agop
biraz sevgi ister,
biraz merhamet,
biraz da insanlık.

bugün 28 Mart ya
dünya bir şeyleri çubuğa takıyormuş güya,
ben diyorum ki
biz çoktan alışmışız buna.

insanlığı takmışız bir ucundan
unutmuşuz ateşin üstünde,
ne yanmış ne pişmiş
arada kalmış bir dünya.

gel
bugün bir şey takacaksak eğer
çubuğa değil
yüreğimize takalım.

biraz iyilik,
biraz vicdan,
biraz da sen.

belki o zaman
yanmadan
ısınmayı öğreniriz.