Çocuklarından utan Şiiri - Murat Acer

​Beni hiçe saydın bir kalemle sildin adımı
Yılların yükünü emeğini sabrını tek hamlede devirdin
Oysa ben senin gölgeni bile kendime siper etmiştim
Sen ise fırtınayı tam kalbimin orta yerine indirdin

​Beni görmezden gelişin belki senin tercihindi
Peki ya o masum gözlerdeki pırıltıyı nasıl söndürdün
Kendi hırslarının küçük hesaplarının peşine düşerken
Bize ait ne varsa hepsini birer birer öldürdün

​Çocuklarından utanmadın mı
Hani senin kokunda huzur bulan dizinde uyuyan o canlardan
Onlara bırakacağın en büyük miras dürüstlüktü oysa
Sen ise bir enkaz bıraktın, paylarına düşen hicrandan

​Onların kahramanıydın sığınılacak limanıydın
Şimdi hangi yüzle bakacaksın o saf bakışlara
Beni yakıp yıktığın o ateşin dumanı
Dert olup çökecek yarın o küçücük omuzlara

​Gidişin ya da kalışın değil mesele artık
İnsan sevdiğini değilse de verdiği sözü korur
Sen sadece beni değil kendini de mahvettin
Çünkü bir babanın annenin en ağır yükü yitirdiği gururdur

​Beni hiçe saydın varsın öyle olsun
Ben küllerimden doğar yine onlara can olurum
Ama sen o çocukların sessiz çığlığında
Kendi kaybettiğin insanlığınla her gün boğulursun

​