Çıkıp geliversen şimdi Şiiri - Murat Acer

Rüzgarda savrulan tohumlar gibiyim
Kupkuru topraklarda savrulup durmusum
Can suyuna muhtaç
birdamla yağmura muhtaç
Öyle çaresiz öyle bitkin haldeyim ki
Tamda sen çıkıp geliversen şimdi
Kurumuş gönlüme bir damla su
Sağnak bir yağmur olsan
Kana kana işlesen benliğime
Beni aşka doyursan hiç bırakmasan
Yalnız sende kök salsam
Yalnız benim olsan yalnız senin olsam
Olmazmı

Bu hayat beni yormuştu gözlerimin feri
Sönmüştü
Toprağım kurumuştu
Ümitlerim yıkılmış arzular tükenmişti
Bir muzdarip kalmış çaresiz
Avare divane bir murat olmuştum
Heryer karanlık ışıksız kalmıştım
Tamda sen güneş olup doğuversen şimdi
Hayatımı aydınlatsan
Engüzel sabahlarım
Ömrümün bitmeyen baharı olsan
olmazmı

Zemheri de çatlamıştı yüreğim
Ayaza düşmüştü canım bedenim
Sararmıştı tenim rengim tüm hayallerim
Çaresizdim ümitsizdim
En kara kışlara dinmeyen sancılara
alışmıştım
Avutulmaz çocuklar gibiydi hayatım
yalanlardan yalan insalardan
Sırtımdan vuranlardan
Yorgundum
Hepsine kırgındım
bir çare aldanışlardan
Yaptığım hatalardan
Pişmanlıklarımdan
İntihara meyilli benliğimden
Bir çare geleceğimden ümitsizdim
Tamda şimdi çıkıp geli versen şimdi
Bana bir gelecek bir ümit vaddetsen
Tutsan ellerimi bırakmasan
Hep yanındayım
Artık geçti
Artık bitti desen
Olmazmı