Çocuk kalalım Şiiri - Wolf Son

Parça parça topluyorum dağılmış benliğimi,
Sanki dünyayı yeni baştan keşfediyorum.
Kainatın gizli kalmış sırları bir bir dökülüyor avuçlarıma; İlk defa bakıyormuşum gibi bu uyanışa...
İlk kez tanıyorum baharı, çiçeği, böceği
Ve en çok da...
seni.

Karanlığın en dibine, sessizliğe batmıştım,
Son nefesim ciğerlerimi terk ederken belirdi yüzün. Ölümle yaşam arasındaki o ince çizgide,
Dudakların dudaklarımda, bir mucize fırtınası...
Bana hayatı yeniden üfledin.

Meğer ne büyük bir boşlukmuşum sen gelmeden önce, Toprağın suya duyduğu o kadim susuzluk,
Gecenin şafağa olan o çaresiz hasreti gibi...
Şimdi her bir zerremi senin rengine boyuyorum; Yıldızların altında, sessizce sadece adını heceliyorum.

Sen, bu ömürde rastladığım en görkemli mucize,
Sen,
yarım kalmış kitabımı tamamlayan en asil cümlesin....

Zerrelerimi topluyorum hayatın eşiğinden, Sanki dünyayı ilk kez, senin gözlerinle keşfediyorum. Kâinatın o ulaşılmaz sırları bir bir çözülüyor içimde; İlk defa görüyorum baharın gerçek rengini, Çiçeği, toprağı ve... ve her şeyin ötesindeki seni.

Ruhumun en karanlık dehlizlerine batmıştım, Tam son nefesimin vedasına hazırlanırken, bir siluet... Dudakların, ölüme meydan okuyan o kutsal fırtına; Bana hayatı yeniden, ilmek ilmek üfledin. Boğulurken bulduğum o tek nefes, senin varlığındı.

Meğer ne amansız bir noksanlıkmış sensizlik, Toprağın çatlayan bağrıyla suyu beklemesi, Karanlığın şafağa sığınma arzusu gibi... Şimdi her bir hücrem senin tonuna boyanıyor; Yıldızların o sessiz korosunda, sadece senin adını besteliyorum.

Sen, bu fani ömrün görebileceği en eşsiz mucize; Sen, yarım kalmış hikâyemin en devrimci cümlesisin