Ne bileyim…
Belki de kalbim, beni anlayacak yaşta değildi,
Sevda dedikleri şey, çocukça bir heves miydi?
Aklım büyümüş, yıllar omzuma yük olmuştu,
Ama gönlüm hâlâ oyuncak peşinde bir çocuktu.
Çok sevdim belki de, haddimden fazla sevdim,
Bir bakışa ömür biçtim, bir söze dünya verdim.
Büyümek dediler bana, kalbim aldırmadı,
Sevda gelince insan, kendini bile kandırmadı.
Ne bileyim…
İnsan çok sevince küçülüyor içten içe,
Bir gülüşe sığınıyor, dönüyor en saf hâline.
Ağlasa da gizliyor, gurur diye bir şey var,
Ama çocuk kalbi işte… her şeye hemen kanar.
Belki de suç değildi bu, ne sende ne de bende,
Sevda erken uğradı, kalbim henüz yerinde değildi .
Zaman büyüttü bedenimi, ruhum kaldı yarım,
Sevdikçe anladım ki… çocukmuş aslında yanım.
Ne bileyim…
Belki de en büyük hakikat şuydu derinde:
İnsan ne kadar severse, o kadar küçülür içinde…
Kayıt Tarihi : 2.05.2026 13:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Küçük bir kasabanın kenarında, rüzgârın en sade estiği bir sokakta büyüdü onun kalbi. Yaşı büyüdü, boyu uzadı ama içinde bir şey hep küçük kaldı; kırılgan, saf ve inatla temiz… Bir çocuğun avucunda sakladığı umut gibi. Bir gün sevdi. Öyle hesap ederek değil, öyle ölçüp tartarak hiç değil… Bir çocuğun gökyüzüne bakıp “benim” demesi gibi sahiplendi sevgisini. Bir gülüşe koca bir ömür yükledi, bir bakışı sonsuz sandı. Herkes “bu kadar çok sevilmez” dediğinde, o sadece içinden “ben başka türlü bilmiyorum ki” diye fısıldadı.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!