Cins-i Latif Şiiri - Bahadır Boranlı

Ey cins-i lâtif! Sohbeti hoş edası nazlı dilber
Sevdan yürekte kor âşığın seni yanında diler
Bir bakışın lütuftur şuh-i endamın ömre değer
Sen gülersen ne kasvet kalır gönülde nede keder.

Ey derde derman! Gecenin mehtabı gündüzde güneş,
Bulunmaz dengin, yok mu âlemde gönlüne göre eş,
Göster mâh cemalin bitsin akıllarda keşmekeş,
Umut ver âşığa sönmesin gönlümde yaktığın ateş.

Ey bî-vefa! Yokluğun zulüm, gülşenim de yok neşe,
Âşığın ah-û zârı sana, bülbülün gonca güle,
Esirgeme o an’ı, gül ki sevdası gelsin dile,
Belki biter de kederi vuslata erer seninle.

Ey firkâtin fâili ! Cevr-ü cefanın sahibi yâr,
Tabip çare değil, açtığın yarayı gelde sen sar,
Sensizlik ince hastalık geceyi gündüze katar,
Kapında durmaz aşk gün olur sana uzaktan bakar.

Ey nazlı yâr! Ya bir umut ver ya da âzad et aşkından,
Kalmadı çare âşığın vazgeçti tatlı canından,
Kerem gibi yanıp eyvah ah ederken efkârından,
Senin de yakar gönlünü kaçılmaz aşkın nârından.
06.05.2024