Çıkmaz Soluğum Şiiri - Sami Demirkol

Düştüm bilinmez bir hayalin peşine,
Topladım huzuru, verdim bunca emek.
Herkes davrandı nasıl gelirse işine,
Zamanında boşuna çok çekmişim kürek.

Ağlayıp durdum giden bütün dostlara,
Gül döktüm yoluma çıkan tuzaklara.
Sevdiklerim gitti benden uzaklara,
Ben sonradan öğrendim vefa ne demek.

Elbet bir gün olur hiç çıkmaz soluğum,
Hatırlanır mı acep, bilmem yokluğum.
Mahzun kalır yaslandığım o koltuğum,
Her nefeste acı ördüm ilmek ilmek.

Kırık bir bastona emanet bedenim,
Çaresizim ne zamandır, neyleyeyim?
Kayboldum, bulutu eksik bir gökteyim;
Bin nasihate bedel bir kere düşmek.
— Samimi