Çift kanatla beyaz nur'a...

​Kırk yıldır yollardayım, yoruldu bu fani beden,
Evren okulunun son sınıfındayım artık, biliyorum.

Sıralar eskidi, tebeşir tozları sindi saçlarıma,
Mezuniyet vakti yakın, hissediyorum...
​Kolay olmadı ruhun göğe uyanması,
Uçmak için çift kanat gerekmiş meğer insana.

Bin dokuz yüz doksan yedide taktım soluma,
Acıyla terbiye edilmiş o negatif kanadı.
Yıllarca bir yük gibi taşıdım, sustum,
Sabır taşı çatladı da ben çatlamadım.

​Ve üç yıl evvel, sessiz bir gece yarısı,
Bir felç rüzgarıyla sarsıldı sağım.
Gözyaşıyla, teslimiyetle takıldı pozitif kanadım.

Biri sızımdı solumda, biri sabrım sağımda;
Şimdi ikisi de hazır, ikisi de terbiye oldu göğe.

​Ey İda’nın zirvelerinden süzülen o ulu Beyaz Nur!
Gönlümün sırdaşı, ruhumun ezel sığınağı...

Sev beni, sar o şefkatli aydınlığınla,
Gör artık kırk senelik bu yorgun yolcuyu.
​Uzat o nurdan kadehini ne olur,
O güzel kokulu suyundan bir damla serp ruhuma.

İçeyim ki dinsin içimdeki bu kadim susuzluk,
Arınsın bu yorgun, bu çilekeş dünya nefesim.

​Kanatlarım hazır artık, terbiye oldu her iki yanım.
Bırak süzüleyim Akçay’ın o esintili göğüne,
Seninle, o sonsuz Saf Beyazlığınla,
Uçmak isterim sonsuzluğa...

Hasan Belek-Akçay
16.07.2026