Çiçekler Açarken Şiiri - Kasım Kobakçı

Şu çiçekler açarken bu yeşil kırda,
Uzaktan görünür o serin tepeler,
Sürüler otlarken şu engin bayırda,
Uzakta dikilir fildişi kuleler.
*
Şu rüzgarlar eserek dalı eğerken,
Bir çoban kavalını usul üflerken,
Tüm kuşlar yuvasında sabah beklerken,
Suskunca dikilir o mağrur kuleler.
*
Şu ormanın içinde derenin sesi,
Geziniyor tüm kırda dağın nefesi,
Bu kırların sönmeyen odur neşesi,
Zirvede buz tutmuştur sessiz kuleler.
*
Gökteki güneş yavaş batar ormanda,
Tatlı kızıl renk düşer geniş alanda,
Günün huzuru inmiş, yorgun çoban da,
Hiç güneşi görmeyen solgun kuleler.
*
Bütün arılar bal yapıyor çiçekten,
Bu derin ormanlar sesleniyor içten,
Tüm canlı nasibin alıyor emekten,
Merhamet edemiyor zalim kuleler.
*
O geceler çökünce yıldızlar parlar,
Ay ışığı parlayıp akar pınarlar,
Gökyüzü altında uyuyor diyarlar,
Hiç uyuyamıyor kibirli kuleler.
*
Bu toprağın bağrında can bulur umut,
Göğün mavisini kaplamaz kör bulut,
Sen gerçek asaleti yüreğinde tut,
Hiçbir asaleti anlamaz kuleler.