Bugün bir kalabalık var evimin önünde.
Bir de yeşil bir araba, kimin bu cenaze?
Ağlamayın, dövünmeyin, artık hepsi nafile.
Dönmez artık giden bürününce beyaz kefene.
Anlaşılan benim bu diyardan göçmüş olan,
Karanlık çam ormanında tek bir meşeyim. Kıpırdayamam bir yere; bağlı ayağım, elim.
Dünyanın böyle bir yer olduğunu bileydim,
Sapı kendimden baltaya boynumu eğerdim.
Su verecek diye yerimden söken fırtınaya kandım.
İnsan yüzünden güldüm, insan yüzünden yandım.
Dökülüyor umutlarım tane tane yüreğimden.
Toplayamıyorum hiç birini, bulamıyorum zifirimden.
Yaşayan bir ölüyüm sanki, kor görünür sinemden;
Bir yalnız Allah kuluyum, korkuyorum artık gölgemden.
Felek gülmedi yüzüme, bitmedi imtihanım.
Dünya akar durur, sanki sayarım ben hep yerimde.
Dışım çiçek açsa ne yazar derindeki bilinmediğinde.
Güvene dair içimde ne bir kırıntı kaldı ne de bir zerre,
Zaten güven ne arar, yarayla büyüyen bir yürekte?
Hayat erken ihtiyarlatır bazı gönülleri derdiyle,
Döküldü içimdeki inciler
Ben toplayamam bu saatten sonra
Yenilerini toplarsa toplasın gemiciler
Hepsini kapatır bu yüreğimdeki yara
Topladık şimdiye dek incileri
Yürüdüğü yollar sevdikleriyle olsun ister insan;
Kaldırımlarla dost olmayı değil, yanında dostuyla olmayı...
Güneş günlerini sahiden aydınlatsın ister insan;
Umutsuz karanlıkta olmayı değil, umuduyla aydınlanmayı...
Bazen huzurdur yalnızlık, ama bazen bir omuz ister insan.
Taş kesilen ranzamda günleri sayıyorum;
Ne vakit akşam, ne vakit sabah olur bilmiyorum.
Avluya çıkıyorum, kararmış güneşi görüyorum;
Duvara tuttuğum çetele bir gün son bulur mu, sanmıyorum
Geçmiş yaralı, gelecek ondan karanlık;
Her şeyi unutsam bile bir gün
Bakarken kül olduğum gözlerini unutmayacağım
Her şeyi yakıp yıksam bile bir gün
Yüreğimde bir sağlam kale sevdanı bırakacağım
Korkum unutmaktandır, korkum yıkmaktan
Cennetinin yanılsamasıyla kaplanan her yol
Cehennemin kapısını aralıyormuş bilemedim
Gözlerinin derininde kaybolduğum her koy
Beni aşılmaz bir labirente götürüyormuş bilemedim
Ya, şimdi bir başımayım şu daracık sokaklarda
Yaktın bendeki seni
Ne yüreğimde zerren kaldı
Ne de hatırımda çehren
Bir ben kaldım o izbede
Bir de kendin gibi yaktığın güven
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!