İnsan Şiiri - Ceylin Aysima Turan 2

Yürüdüğü yollar sevdikleriyle olsun ister insan;
Kaldırımlarla dost olmayı değil, yanında dostuyla olmayı...
Güneş günlerini sahiden aydınlatsın ister insan;
Umutsuz karanlıkta olmayı değil, umuduyla aydınlanmayı...

Bazen huzurdur yalnızlık, ama bazen bir omuz ister insan.
Sabahları grileşmiş gökyüzüne değil de bulutlara bakmak ister.
Geceler karardıkça daha da gömülür yalnızlığına insan,
Soba başında otururken, bir kez huzur hissetmek ister.

Sahi kim buldu o huzuru, bulan varsa elini öpeceğim.
Kim içindeki o münzevi sessizliği söküp atacak kudreti buldu?
Kim yastığa başını sükûnetle koydu, bir kez tebrik edeceğim.
Ben edemedim hiç birini, belki de artık ruhum soldu.

Dünya düzeniyle akar, içinde sâkit kesilmiş biri oturur.
Öylece mahzun, öylece hüzünkâr bir hâl içinde izler etrafı.
Düşünceleri etrafını kuşatmış, derdi artık ruhunu kurutur.
Ne dolaylarındaki insanlar çıkarır onu o puslu yerden, ne de beyhude umudu...