Karanlığın en koyu olduğu vakitlerdeyim
Ne gözlerim aynı bakıyor dışarıya, ne de sözlerim gülüyor eskisi gibi
Ne bir his var, ne bir duygu, ne bir öğüt içimde
Bir nefes alamayan ben varım, bir de sığındığım dizelerim
Halüsinasyonlarımın durmadığı günlerdeyim
Aynadaki ben değilim, canavar o, ben değilim
Yüzü çökmüş, gözleri ifadesiz, öldürecek gibi bakıyor
Bu tımarhane eşiğindeki ben değilim, deli o, ben değilim
Kabuslar bırakmıyor peşimi, gerçek gibi
Beynimin bıçağı şah damarım üstünde yürüyor
Ensemde durmaksızın bir nefes, usul usul, sessiz
Karabasanın en çok olduğu saatlerdeyim
Dilimin tutulduğu gecelerdeyim
Bu suskun çocuk ben değilim, ben konuşurdum, ben değilim
Kafamın içi susmuyor, tik tak saatler durmuyor
Bu odalara kapanan ben değilim, ben gezerim, ben değilim
Kayıt Tarihi : 4.08.2026 23:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!