Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Sen bana “şairim” derdin,
Ben sana “şiirim” derdim.
Ne sen bana gelebildin,
Ne ben sana gelebildim.

Ne elimi tutabildin,

Omzuna yasladığım başımı;
Ben şimdi taşlara yaslıyorum.
Gözümden süzülen gözyaşımı;
Taşlara dökerek süslüyorum...

Celal Özdemir

Vurulanlar bir gün ölür
Ayrılanlar her gün ölür
Keşke vurup da gitseydin
Geçmiyor bak sensiz ömür

İki dere bir arada

Tam ortasındayken hazanın,
Zamanı mıydı şimdi
Bu kasırganın, bu tufanın?

Tövbe etmişken ben aşka;
Bir anda belirdi karşımda

Varsın sabahlar olmasın,
Bana bakışın yeter yar..
İsterse güneş doğmasın,
Bana ateşin yeter yar..

Varsın çiçekler kokmasın,

Varsın sabahlar olmasın,
Bana bakışın yeter yar..
İsterse güneş doğmasın,
Bana ateşin yeter yar..

Varsın çiçekler kokmasın,

Yazık etmişsin kendine,
Düşememişsin dengine,
Acırsam namert olayım,
Sen kendin ettin kendine.

Burnun havada gezerdin,

Tepeye çıkmadan ardı görünmez,
Kimin ne derdi var dıştan bilinmez.
Ağlayıp sızlama boşuna dostum,
Kaderde yazılan yazı silinmez.

Celal Özdemir

İnsan suretinde yılanlara
Yüze gülüp sırttan vuranlara
Adamlıktan yoksun zamanlara
Düşürdüler işte bizi yeğen....!

Yolumun üstünde Halim'in hanı,
Sivas'da bıraktım nazlı cananı.
Yardan ayrılanın tutmaz bir yanı
Yıkıl gurbet yıkıl, yıkılasın sen.

Çürüttün beni de yok olasın sen.