Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Biliyorum benim sevdam nafile,
Mecnun edip düşürecek çöllere.
Attım gururumu serdim yerlere,
Sevdim seni bile,bile Ünzile.

Varsın değmesin ellerin elime,

Belki bugün gelirsin diye,
Yine yolların bekçisiyim.
Umutlarım söyledi bana,
Ben onların yalancısıyım.

Celal Özdemir

Seninle son görüşmemizde;




Akasya çiçek döküyor.

Geçmişle geleceğin arasında
Sıkışıp kalmışım tam ortasında
Bir yar acısı bir yaşam kavgası
Orası da zor ustam burası da

Aklımda mazi var sırtımda hayat

Tanımazdan geldin diye
Sana bakan göz utandı
Seviyorum dedi diye
Söylediğim söz utandı

Yalanmış verdiğin sözler

Adını yazmak için kaç ağacın canını yaktım.
Kaç papatyanın canına kıyıp yaprağını kopardım.
Sana vermek için kaç mor salkımın dalını kırdım
Şimdi aklıma geldi de,hepsinden utandım..

Ta Malazgirt’ten bu yana,

Vatanla Bayrak uğruna,

Nice canlar Şehit düştü,

Sevgiye hasret bu ülkede,
Yine de umutlarım, huzura gebe.


Kin, nefret yok olana kadar,
İnsanlar kardeş kalana kadar,

Ta Malazgirt’ten bu yana,
Vatanla bayrak uğruna,
Nice canlar şehit düştü,
Yatıyor koyun koyuna.

Alparslan da Atatürk de

Sen bana “şairim” derdin,
Ben sana “şiirim” derdim.
Ne sen bana gelebildin,
Ne ben sana gelebildim.

Ne elimi tutabildin,