Çayım ve ben Şiiri - Hatice Ak

şimdi ne çabuk geçiyor yıllar;
önceleri yani sen özelleşmeden,
ben ömrümün baharındayken
sanki bir yıl gibi uzun gelirdi her gün

ne iş biterdi, ne telaş, ne de yetişme heyecanı
eve, ocağa, çoluk çocuğa...
bol kahkaha olurdu yemek masasında
genellikle de her ay açık veren bütçe

defter kalem parası, çocukların kundurası
kışa odun, kömür, kilerin boş rafları
tamtakır buzdolabı...
tek fazla veren kalem; sevgi, şefkat ve neşeydi

çayım ve ben her akşam
sessizliğe bir selam çakıyoruz
hatta tartışıyoruz ara sıra

ya eski lezzet sorun oluyor ya da dem
sonunda sulh oluyoruz ikimiz de
medet umarak nostaljiden
ardından uykuya dalıyoruz

sahi, siz çayınızı kaç şekerli alıyordunuz?

artık her şey yer değiştirdi
günler pek çabuk geçiyor
çaylar yalnız ve şekersiz içiliyor
tuzluklar masalardan sürgün
gülüşler firarda; böyleyse yaşamak
yaşayıp gidiyoruz işte