Cav Cav Biter Bu Kasada Şiiri - Kasım Ko ...

Pazarda söz satıyorum, dinle beni yüce usta,
Altın mıdır gümüş müdür, tartarım bir büyük tasta.
Cav cav eder konuşurum, kelimeler kılıç gibi,
Kasede dert kaynatırım, görünmüyor işte dibi.
*
Gülmek için kâr edelim, tezgahımız hep şen olsun,
Dükkanıma o girenin, kesesine neşe dolsun.
Zamanında güldüreni, astılar hiç acımadan,
Şimdi pişman olan çoktur, bu zararı yamamadan.
*
Kıymetini bilmediler, kâr getirmez inci bile,
Sermayemiz talan oldu, sözler düştü bütün dile.
Miras kaldı komşulara, bizim şenlik ve kahkaha,
Geri almak epey zordur, satsak bile biz bin paha.
*
Oysa bizdik cav cav eden, meydanlarda şen satıcı,
Nüktelerle süsler idik, tatlı sözdü can yakıcı.
Vurgun yedik sermayeden, dükkanımız hep talanda,
Kaldı bizim ince sanat, koca dipsiz bir yalanda.
*
Düşünmeden infaz ettik, kârdan zarar biz eyledik,
Değerini anlamadan, hep ağır sözler söyledik.
Başkasının tezgahında, vitrin oldu o cav cavlar,
Avucumuz boşa çıktı, başladı bak gizli avlar.
*
Giden malı arar durur, şimdi o sahte tüccarlar,
Utanmadan ağlaşırlar, duvarlara sert çarparlar.
Cav cav ile güldürenler, bedavadan gitti bak ha,
Defterimde yazılıdır, o hesabı sen yutma ha.
*
Hazineyi kendi elden, yabancıya biz bıraktık,
Aydınlık kâr edecekken, kandili biz hep zor yaktık.
Kıssa budur hisse alın, ey ahali can pazar var,
Ucuz giden şu emeğe, ağıt yakmış bir mezar var.
*
Gölge gibi uçup gitti, terazideki neşemiz,
Geri gelmez asla artık, kırılıp gitti şişemiz.
Oyun bitti perde indi, zarardayız biz ne çare,
Şimdi elde kalan yalnız, kanayan derin bir yare.
*
Son sözümü söyler isem, cav cav biter bu kasada,
Altın yumurtlayan tavuk, kesilir mi hiç masada.
İşte böyle ahmak tacir, karını elden tez satar,
Günün sonu hüsran olur, bütün sermayesi batar.