Canan Ereren Şiirleri - Şair Canan Ereren

Onlar yanlış sevdiler
Bencildiler seni düşünmediler
Kendi doğrularını meziyet zannettiler
Seni felakete sürüklediler.

Bebek ağlayarak geldin dünya'ya
Sanma ki hayat hep acı verecek sana
Kıvanç adın
Seninle Kıvanç duyacak yakınların
Gökkuşağı tüm renkleriyle
Kuşatacak seni unutma sakın.

Pişmanlıklarını zarfa koy uzaklara postala
Papatyalarla çık yollarıma
Bıraktığın acı kırıntıları topla
Gözlerinde gülümsemeyle gel

Bakmalara doyamam
Yüreğim denizleri taşırır
Martıların ses şöleni
Ruhuma huzur yaşatır.
Uzaktaki ses kimlerin sesi
Sakinleşen beynimi yormayın

Gençlik rüzgarlarım esiyor nerede güzel sevgiler
Hatıralarda kaldı saygın kişilikler
Büyük aşkları kader kıskandı ölüm aldı ellerinden
Vefalı aşk görmedim hep yalnız gönüller.

Yüreğimin köşesine sıkıştın
Nefesim tükeniyor oksijenim sensin
Bir bilsen nasıl sebepsiz yaşantım
Söylemem duyma ya duyarda gelirsen.
*
Çağırmadan gelmelisin anlamlı olmalı sevinçlerim

Sessizliğimin sesi
Hıçkırığımın sebebi
Ömrümün bedeli
Pişmanlığımın son perdesi
Görüntümün çerçevedeki hâli.

Mevsimlerden yaprak döķümü
Sararan yapraklarin düşüşü
Gözlerdeki hüznün süzülüşu
Çaresizlığin yürek hüznü.

Yüreğimde yangın var
Özlemim dağlar kadar
Zaman dar
Kavuşmak hangi bahar.

Mevsimler dönüyor

Kendimi kaptırdım hayat’ı seyrediyorum
Ses kirliliği semayı kararttı maviyi göremiyorum
Yıldızlar da küstü kayıplarda
Zaman zaman yaşama küsüyorum.

Dört iklimim yaşandığı ülkemde