Canan Ereren Şiirleri - Şair Canan Ereren

Seninle konuşurken nefesim tükeniyor
Birden konuşamaz oluyorum
Derin bir nefes alıyorum
Tekrar A dan başlıyorum
Kelimeler anlamsız

Akşam'ın siyah yüzü
Hüznün örtüsü
Gün ışıyınca
Gerçeklerin suya düşüşü.

Günün yorgunluğu

Penceremde yağmur gözyaşları
Yollarımda hasret rüzgarları
Yüreğimde sensizlik isyanları
Hepiniz birden yağıyorsunuz
Üzerime böyle sis yağmurları
Neden neden yağıyorsunuz

Enkazdan çıkmış gibiyim
Yorgun bir sarı beniz
Herbir zerresi ağrı sızı
Sendeliyor hayat'a.
Ne zaman bir dost sesi duysa
Sayıları az da olsa

Yüreğim kış mevsiminde kaldı üşüyor
Küskün bahar seyrediyor
Uzak uzak ahkam kesiyor
Hasret rüzgarı dinmiyor
Soğuk yüzüme işliyor
Buz kesmiş yüreğim sitemle bekliyor.

Ağaçlarımız kül oluyor
Yüreğim buna dayanmıyor
Gelecek korkusu beni uyutmuyor
Yarın neler olur bilinmiyor.
Ülkemin yeşili alevlerle boğuşuyor
Çaresizlik beni bunaltıyor

Onlar yanlış sevdiler
Bencildiler seni düşünmediler
Kendi doğrularını meziyet zannettiler
Seni felakete sürüklediler.

Bebek ağlayarak geldin dünya'ya
Sanma ki hayat hep acı verecek sana
Kıvanç adın
Seninle Kıvanç duyacak yakınların
Gökkuşağı tüm renkleriyle
Kuşatacak seni unutma sakın.

Pişmanlıklarını zarfa koy uzaklara postala
Papatyalarla çık yollarıma
Bıraktığın acı kırıntıları topla
Gözlerinde gülümsemeyle gel

Bakmalara doyamam
Yüreğim denizleri taşırır
Martıların ses şöleni
Ruhuma huzur yaşatır.
Uzaktaki ses kimlerin sesi
Sakinleşen beynimi yormayın