CÂNTANEM;
Sana SensizLİĞİ AnLatacak Kadar Şair DeĞİLİM.
SensizLİĞİn NasıL Bir Şey OLduğunu…
YıkıntıLARIMın Arasında DoLaşırken Öğreneceksin.
Kırılmış HayaLLeRİMİn SessizLİĞİne,
İçimde YıLLaRDır KüLLenmeyen O Sönük Ateşe Soracaksın.
İnsanı olduğu yerde donduran; nefes almayı zorlaştıran; gözlerini boşluğa diktiren o duygu… Sanki önünde bin kapı vardır da hiçbirinin anahtarı sende yoktur. Ne kadar uğraşsan, ne kadar çırpınsan da sonuç değişmeyecekmiş gibi gelir. Umutlarını alır; hayallerini alır; gücünü yavaş yavaş tüketir. Ve sen, her geçen saniye biraz daha ağırlaşan bir yükü sırtında taşır gibi yaşarsın.
Hayatında hiç çaresiz kaldın mı?
Hani öyle bir an olur ki; ne yapacağını bilemezsin. Kalbin bir şey söyler, aklın başka bir şey… Ama bedenin hiçbirine uymak istemez. Adım atamazsın. Konuşamazsın. Susamazsın da. Gözyaşın akar ama için boşalmaz; kelimeler boğazına düğümlenir ama kimseye ulaşmaz. İşte o an, insan kendini en çok yalnız hisseder. Çevrende onlarca kişi olsa bile, hepsi uzak birer gölge gibi görünür. Seslerini duyarsın ama hiçbirine tutunamazsın. Ellerini uzatsan bile hiçbiri sana değmez.
Bu gün,
İçinde papatya resimleri olan hırka mı giydim,
belki sen kokarım diye…
Kokunla dolsun istedim ellerim, saçlarım, hatta sessizliğim…
Bizim geç kaldığımız şiirler var,
mısraları yarım kalmış, dizesi eksik,
kalemin ucunda donup kalan kelimeler gibi…
Bir hevesle başlayan ama bitmeyen satırlar gibi…
Bilmediğiniz değerlerin değersiz edilişine mutlaka denk geleceksiniz…
Hayat, insana en çok da görmezden geldikleriyle ders verir.
Bir gün, bir köşede sessizce duran,
varlığıyla kalbinize dokunan,
ama farkında bile olmadığınız bir güzelliğin
Eyyy benim deli sevdam..!
Gecelere sakladığım sessiz yanım.
Herkesin görmediği,
Sadece karanlığın bildiği halim.
Kuytulara gömdüğüm yürek sızım,
Üstünü örttükçe ağırlaşan,
Sevgi, tedavi edilmesi gereken bir hastalıkmış,
Bir sancıymış insanın içine işleyen,
Bir ateşmiş damar damar yakan,
Ve seni sevmek… delilikmiş.
Doğru kişi, sevdiğin kişi midir?
Sevgi tek başına yeter mi,
yoksa bazen kalp kandırır mı insanı?
Sevmenin büyüsü gözleri kör edince,
Burası hangi durak diye soruyorum kendime.
Cevap yok. Herkesin yüzü aynı, her ses yabancı.
Biletim kesilmiş ama yönüm belli değil.
Bir yerden gelmiş gibiyim, ama nereye gittiğimi kimse bilmiyor.
Ne kadar yürüdüğümü bilmiyorum
kendi içimde;
nefesim kesilince fark ediyorum
gecenin uzunluğunu.
Ne kadar baksam da önüme,
her defasında kendi acılarıma basıyor ayaklarım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!