Cân Cân 2 Şiirleri - Şair Cân Cân 2

Ben AŞK’tım, o ise VUSLAT…
Ben DERMANDIM, o ise DERT…
Oysa kendi bilseydi; şifa bendeydi.
Bilmek EDEPTİ, itiraf ise HAKİKATTİ.

Benim içimde çağlayan bir sevda vardı,

Aynı Gün, Aynı Saatte

Zaman durmuş sanki,
Bıraktığın yerde kaldı her şey.

Sensizlik

Sensizlik bulaştı yıllarıma,
Üstüm başım ayrılık kokuyor.
Her gün biraz daha eksiliyor içimden sen,
Ama adın, inadına, biraz daha büyüyor kalbimde.

Belki Ayrılık Vakti Gelmiştir

Belki ayrılık vakti gelmiştir…
Sözcükler dudaklarda düğümlenir,
gözler, vedanın ağırlığını taşıyamaz.
Sessiz bir rüzgâr geçer aradan,

Azat Et Beni Kendinden

Zemheri kışta üşüyen yüreğimi uğurla,
Azat et beni…

Benim senle bir resmim bile yok baba
Biraz kırgınım, biraz yorgunum...
Sar beni, söz ağlamayacağım baba
Suskun gecelerde adını fısıldıyorum.

Anılar yok, sadece bir boşluk var

DizLerimin yaraLarı iyiLeşeLi çok oLdu BABA..
Saymadım kaç yıL oLdu.
o zamanLar düştüğüm de sadece
çakıL taşLarı batar ,dizLerim kanardı BABA..
şimdi çakıL taşLarı yok BABA kanayan yaraLarıma sebep.
işte şuram acıyor sanki hançer yarası

BABA, Ben Bir Adam Sevdim... Senin Gibi

BABA...
Ben bir adam sevdim,

Belli ki kalemin karası bulaşmış satırlarıma;
oysa ben beyaz bir kâğıda
dökmüştüm tüm içimden geçenleri.
Nereden bilirdim ki,
her sözümün bir kurşun olup
senin yüreğini vuracağını…

"GönLümüN bahtı kara oLmaya kara değiLdi' de. yıLdızsız geceLere denk geLdik..!!
@dsız.."