Çamur Şiiri - Kasım Kobakçı

Temiz yüze leke süren,
Kötülükle ağlar ören,
Düşmanlığı kârda gören,
Masumlara çamur atar.
*
Namusluya laf üreten,
Güzelliği hep eriten,
Gönülleri kör çürüten,
Temiz aşa zehir katar.
*
Kıskançlıkla yanıp pişen,
Gizli gizli kuyu deşen,
İftirayla dağdan düşen,
Cehaletle dibe batar.
*
Gerçekleri saklayarak,
Yalanları aklayarak,
İnsanları haklayarak,
Vicdanını ucuz satar.
*
Karanlıkta pusu kurup,
Mazlumlara kılıç vurup,
Masallarla zihni yorup,
Acımasız kaşın çatar.
*
İkiyüzlü maske takıp,
Aydınlık yarını yakıp,
Kötü sözle kalbi yıkıp,
Şer yolunda yere yatar.
*
Arsızca gülen yüzlerle,
Zehir saçan kem gözlerle,
Yaralayan taş sözlerle,
Kin besleyip nefret yutar.
*
Gündüzleri melek gibi,
Gece kara delik gibi,
Boş dökülen elek gibi,
Kirli paslı leke tutar.
*
Dostlukları parçalayan,
Masumları karalayan,
Yürekleri yaralayan,
Fırtınada yalnız batar.
*
Mizan terazisi şaşmaz,
Hainlerin boyu aşmaz,
Kötü niyet dağdan taşmaz,
Günahları nara atar.