Cahit Karaç Şiirleri - Şair Cahit Karaç

Anne bana bir yudum sevgi ver,
İçinde sen ve babam olan,
Çevremi kuşatsın kardeşlerim,
Halkayı tamamlasın akrabalarım.
Güneş gibi yakmadan sevgiyle ısıtsınlar yüreğimi.

Anne ben;
Hiç çocuk olmadım.
Köyde doğdum, şehirde büyüdüm.
Ne sapanım, ne bisikletim oldu.
Ne de sürüp oynayacak
Bir oyuncak arabam oldu.

Ey kulum,
Oku, yaz, öğren.
Çalış, kazan, ye.
Verdiğine şükret.

Vermediğine sabret.

Ağlarken düşte yüreğim.
Dün, bahar ile yaz geldi geçti ömürden,
Bu gün elleri kınalı sonbahar girdi.
Benden habersiz,
Kızarmış yüzüyle, gönül kapımdan.
Kaçırdım fırsatı,

Sevdim,
Sevenim yok.
Gönül verdim
Bilen yok.

Gitmiş ömrün

YILKI

Ey deli gönül,

Nedir sendeki bu hırçınlık,
Bu aşk yarası,

Doğan güneş,
Her gün,
Dünyamızı aydınlatıp
Bize hayat verirken,
Yedi renkli ışığıyla,
Duygu ve düşüncelerimizi yenileyip,

ÖZLEM

Ne güzeldi,
Çocuklukta anamın,
Sıcak kucağı.
Hiç doymazdım.

Biz Türk'üz, bu topraklarda ezelden beri doğar, yaşar, ölürüz.
Kara toprağın bağrında, binlerce şehit yatan candan özümüz.
Türk'ün güvencesi, her biri Mustafa Kemal olan, askerimiz.
Millete, Atamıza düşmanla savaş için var, namus sözümüz.

Herkesin dünyasını, bilmem ama
Benim dünyam; Bazen iki gözümün gördükleri,
Bazen düşte görüp, yoramayıp, hayal ettiklerim…
Bazen bir sevgilinin, dizine yatıp, gözüne bakıp gördüklerim…
Bazen de bir çocuğun, yüreğinden okuyup, gözünden gördüklerim…