Caddebostan 10k Şiiri - Mustafa Alp

istanbul yine sabahın köründe
kendini sahile bırakmıştı.
birileri kronometre tutuyordu,
birileri nefesini.
ben ise
hayatımdaki yetişemediğim şeyleri düşünüyordum.

caddebostan’da insanlar koşuyordu.
kimisi forma için,
kimisi sağlık için,
kimisi eski halinden kaçmak için.

ben mi?
ben hana
aynı yerde duran bir insanın
neden bu kadar yorulduğunu çözmeye çalışıyordum.

garip şey şu,
insan bazen hiç koşmadan da tükeniyor.
bir mesajı beklerken,
bir sesi özlerken,
belki gelir diye içinden geçirdiği
bir ihtimal uğruna bile
maraton bitirmiş gibi çöküyor kalbi.

sahilde binlerce adım vardı bugün.
ama herkesin içinde başka bir yarış.

kimi sevgilisini unutmaya koşuyor,
kimi doktor korkusundan,
kimi yalnızlıktan.
bazıları da sırf sosyal medyada hikaye paylaşmak için ter döküyor.

ve ben anladım ki,
insan en çok
kendinden kaçarken yoruluyor.

caddebostan’ın rüzgarı yüzüme vurdu.
bir an dedim ki,
belki de hayat dediğin şey,
varacağın yer değil,
yolda nefes nefese kalmandır.

sonra kenardaki simitçiyi gördüm.
bütün felsefem dağıldı.

çünkü bazı insanlar madalya için koşar,
bazıları huzur için.
ben ise hala
koşudan sonra yenilecek sıcak bir poğaçanın
hayata tutunma sebebi olduğuna inanıyorum.

✍️