Buz kesilmek Şiiri - Cpt Yılmaz Bektaş

Hiç beklemediğimiz düşüncelerle dalıp gittiğimizden
Öncesini hiç bilmediğimiz bir yerden
Ötelerden, ötekinden, öte beriden…
Bir gün öyle bir kış gelecek ki birden!
Öyle ani, biz çok fazla üşüyemeyeceğiz…
Yani ayaklarımızdan başımıza dek
Ellerimiz kollarımız iki yanımızda
Gözlerimiz açık ve nefesimiz kesik
Buzdan cama yansıyan aynadaki
Kömür karasından beyaza boyanmış
Görünmez kardan adam hayalimiz
Mumun titrek ışığından da fersiz
Ruhumuzla umutlu, biz uçuşurken
Düşten çok gerçeğin esiri halimiz
Çıplak ağacın dallarında asılmış
Gerim gerim gerilmiş ensemizde
Bozacının şahidi şıracının elinde
Korku salınmış o akşamın, erkeninde
Sokak tenha, gecenin ayazında, geç vakitte
Bir de korkudan silik gölgesi gerisinde
Avare dolanırken ev ev, fakir idiyse;
Kireçle bulanmış kerpiç duvarlar da
Yıkılmış taş taşın altında ezilmiş
Çeşmeler donmuş yüzler kirlenmiş
Başkası görülmüş, böylesi görülmemiş
Tohumları saçılmış, daha gömülmemiş
Bahçede soğuktan titreyen Tekir
Uzak bir ateşin alevinden uzayan
Sıcak bir rüyaya sığınmış gailesiz
Kalın bir yorgana sarınmış, kalanı
Üçü beşi bir arada beş soluk beniz
Sabahın rüyasına uyanmış; bir iki de
Boğazından sıcak bir lokma düşmeden
Masalların peşine düşen pek çoğu neşesiz
Kaç adam kaç kadın gelmiş de geçmiş
Böyle sessiz sedasız soluk gecelerden
Sayamadım soğuktan titrerken gözlerim
Uyuşurken ellerim hariç bildiğim her yerim,
Havada buzla donarken tek tek sözlerim
Gerekli gereksiz onca şeyin arasında
Bunu soramadım bir türlü. Belli ki çaresiziz…
Cpt.Yılmaz BEKTAŞ

Şair notu:
İlk ve son nefes arasındaki ömürden
Bilinen ama bilinmezden gelinen
Bir filmin sonuna hiç benzemiyordu
Sanki tekrarı olacaktı matinede
Ama pili bitmiş tükenmiş bir makinede
Başka sahneler vardı yeni hikayelerle
Bizde kalan ise anılar ve bitmeyen acılar
Nefes alıp verdiğimiz sürece
Bir teselliyse
Allah rahmetiyle muamele etsin kızkardeşim
Aynı sütten beslendiğim seven ve çok sevilen
Canım Yasemin’e…
Cpt. Yılmaz Bektaş