Büyük Ferman Şiiri - Kasım Kobakçı

Bir koltukta oturup, dünyaları yıkarım,
Tembellik hırkasıyla, ben canımı sıkarım,
Dertler kapı çalarken, penceremden bakarım,
Parmak oynatmak için, büyük ferman gerekir.
*
Gökten zembille düşen, mucizeye inandım,
Ben kendimi odamda, koca bir paşa sandım,
Üşendim su içmeye, hep susuzluktan yandım,
Tuşlara dokunmaya, koca derman gerekir.
*
Gün biter akşam olur, yerimden hiç kalkmadım,
Aynadaki yüzüme, dönüp bir an bakmadım,
Karanlık çöktü ama, lambayı da yakmadım,
Bir parmak oynatmaya, tatlı bir can gerekir.