Buruk Hüzzam Şiiri - Kasım Kobakçı

Dağdan ayaz esince,
Gece yolu kesince,
Titrer yoksul bedenler,
Rüzgar feryat edince.
*
Köz kararır mangalda,
Gölge büyür masalda,
Kimse nefes alamaz,
Akıl kalır o dalda.
*
Devler iner ovaya,
Kan sıçrarken yuvaya,
Zindan içre inleyiş,
Kılıç kalkar havaya.
*
Hain vezir gülünce,
Masum boyun bükünce,
Çatı çatırdar kıştan,
Zalim kanı dökünce.
*
Tılsım bozan bir pir var,
İçinde de gizli hâr,
Mühür kırılır birden,
Erir gider koca kar.
*
Düğün değil savaş bu,
Keskin kanlı telaş bu,
Tandırda kor kararır,
Akla sığmaz talaş bu.
*
Masal burda sert biter,
Yüreklerde dert biter,
Yaşlı kadın susarken,
Kılıç düşer, mert biter.
*
Dışarıda buzdan cam,
Karanlıkta kör akşam,
Çay demini unuttuk,
Dağılsın buruk hüzzam.