Bu satırlarım sana ey gül güzelim
Hasretin çöktü yine, nasıl özledim
Günlerim hafta, haftalarım yıl oldu
Sensizim, bilsen nasıl özledim
Okuduğum ezgilerde arıyorum seni
Bugün her günden fazla özledim seni yarim
Gözlerim dolma, sabrım taşma noktasında
Yüreğim kor alevlerde yanıyor olsa da
Sensiz bedenim ayazlarda
Bu çileyi anlıyorum seni haketmek zor
Bugün seni gördüm
uzun bir aradan, her şey ve ben değiştikten sonra
yine yıldız gibi parlıyordu güzel gözlerin
ve saçların bulutlar gibi ağmış omzundan aşağı
Bugün seni gördüm
Ben, bende değilim epeydir
Beni sende bıraktım
Bensizlik değil de sensizlik korkutur beni
Beni sensiz, seni bensiz bırakma
Tümcenin öznesi ben olsa da
benim öznem sensin
Şu sahur vakti yine aklıma düştün
Divane yüreğime serin sular gibi doldun taştın
Yüreğimde öyle bir derin yer açtın
Sensiz dolduramaz hiçbir şey
Ufacıkken dibindeydim güzel dizinin
Gözlerimi ama etseler kahverengiye siyah diyemem
Kış günü kar ayazda bir gömlekle gezemem
Her fani gibi vardır elbet borcum, harcım
Pişmelidir ocağımda bir tencere aşım
Kalın olmasa da gözüm kaşım
Bir ömür bekledim yarim seni
İste bin ömür daha beklerim
Senin derdinden hasta düştüm
İste a canım yoluna ölürüm
Kederden mi bilinmez pınarlarım
Sordum.
Daha ne kadar, nereye kadar diye
Kendime
Biter mi, bitmez mi
Diye diye iki ettim saati
Elimde bir mavi kalem
Sazım araçtır sevdiğim, sebebim sensin
Kapadığımda gözlerimi gördüğüm sensin
Dudaklarımdan boşalan, duraksız selsin
Gel artık ne olur, bu hasretlik bitsin
Kasım 2007
Gönlümde pişirdim yemeğini aşkın
Tuzu da oldu içinde biberi de
Dumanı üstünde ama eksik birşeyler var
Bir çatal, bir kaşık, bir de sen
Aşkın doyurdu aç yüreğimi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!