Bugün Çok Fazlayım Kendime

bugün çok fazlayım kendime.
gel birazımı al.

içimde yıllardır aynı masada oturan
bir adam var.
ne dostumdur ne düşmanım.
ben sustukça konuşur,
ben konuştukça yüzüme güler.

kaç kere terk ettim kendimi,
kaç şehir değiştirdim,
kaç kapıyı ardıma kadar kapattım.
her seferinde benden önce varmış
gideceğim yere.

bir ömür saklambaç oynadım gölgemle.
kaybolan hep ben oldum.

bugün çok fazlayım kendime,
gel birazımı al.

şu alnımdaki çizgilerin bir kısmını sen taşı.
bir kısmını yağmura bırakalım.
çünkü bazı acılar anlatılınca hafiflemez,
yalnızca ses değiştirir.

dün gece eski bir fotoğrafa baktım.
içindeki çocuk beni tanımadı.
uzun uzun yüzüme baktı da,
bu kadar yorulacak ne yaşadın? der gibi sustu.

cevap veremedim.

çünkü insan bazen bir felaket yaşamaz da
bin küçük kırılış biriktirir içinde.
dışarıdan bakarsın, ayaktadır.
içeri girersin, her yer enkaz.

bugün çok fazlayım kendime,
gel birazımı al.

şu kalbimde yıllardır kapanmayan odalar var.
kapılarını açsam toz değil,
hatıra kalkıyor.

bazı insanlar gitmez agop.
sadece sesleri çekilir hayattan.
sonra bir şarkıda,
bir sokakta,
bir akşamüstü ışığında
yeniden otururlar yanına.

ve sen,
onca yıl geçmiş olmasına rağmen
aynı yerinden kırılırsın.

hayat dedikleri şey de tuhaf zaten.

gençliğimizle gelecek arasında sözleşme yapıyoruz.
gelecek geliyor,
gençlik gelmiyor.

bir bakıyorsun aynada babanın bakışları,
annenin susuşları,
çocukluğunun yarım kalmış cümleleri.

bir bakıyorsun,
sen diye bildiğin şey,
senden önce yaşamış insanların toplamı.

bugün çok fazlayım kendime.

omuzlarım kendi yükümü taşımıyor artık.
içimde kalabalıklar var.
yarım kalmış hevesler,
söylenmemiş sözler,
geçilmemiş yollar,
affedilmemiş insanlar.

hepsi aynı anda konuşuyor.

ve ben,
kendi içimin gürültüsünde
bir sessizlik arıyorum.

gel birazımı al agop.

biraz kederimi,
biraz yorgunluğumu,
biraz da benden geriye kalan şu inadı.

çünkü korkuyorum.

bir gece daha yalnız kalırsam kendimle,
içimdeki bütün aynalar kırılacak.

o vakit kimseye anlatamam kendimi.

ama sen gel.
bir çay koy.
dünyayı değiştirmeyelim bu gece.

kim haklı, kim suçlu konuşmayalım.
sadece oturalım.

çünkü bazı yaralar kelime sevmez.

ve çünkü insanın en ağır yükü,
taşıdığı hayat değil,

içinde taşıdığı kendisidir.

bugün çok fazlayım kendime.
gel birazımı al.

✍️