Buğulu gözlerin yangını Şiiri - Gece Gözlü

​Kanadı kırık bir kuş misali,
Sevmeyi çoktan unutmuşsun...
Yalnızlığı koynunda uyutup,
Geceyi üstüne yorgan yapmışsın.
​Oysa bir kez çağırsan,
Gelmez miydim sanıyorsun?
Adının düştüğü her mekana,
Yüreğimi mühürlemedim mi?
​Yâr...
Buğulu gözlerinde, o eski aşkı yaşamayı özledim.
Kirpiklerine asılı kalan yarım gülüşünü,
Ve ellerinin o titreyen, ürkek sıcaklığını...
​Özlemin;
Koca bir şehri ateşe verdirir bana.
Sokaklar adını fısıldar artık,
Duvarlar, senin hayalini taşır omuzlarında...
Ben ne yangından korkarım,
Ne de kül olmaktan!
​Yeter ki bir kez bak bana,
O buğulu gözlerinle...
Çünkü ben;
Kanadı kırık o kuşun bile,
Senin adınla göğe yükseleceğine inanırım.
​Bilirim;
En zifiri gecenin bile,
Sabaha varan gizli bir sabrı vardır.
Sen sustukça ey yâr,
Ben içimde hep seninle konuşurum.
​Adını kalbimin en derin kuyusuna,
Kimse duymasın diye saklarım.
Yalnızlığınla barışmış görünsen de;
Bilirim...
​İnsan en çok sevildiği yere döner,
En çok ağladığı omzu, bir ömür unutamaz.
​Gel;
Bu yarım kalan hikâyeyi beraber tamamlayalım.
Kırık kanatlarımızı birbirine yaslayıp,
Gökyüzünü yeniden öğrenelim.
​Bazı aşklar zamana sığmaz, sonsuza uzanır;
Ben seninle başlamış bir duayım,
Sende tamamlanırım...