Bu gün... Şiiri - Naile Öztürk

​Gök mavi bugün... bulutlar alabildiğine beyaz,
Ama içimdeki hava fırtınadan ağır.
Dışarıda kuşlar özgürlüğü şakırken,
Ben sustum; kendi kuytumda kaybolur gibi.
​Güneş değdi yüzüme; sıcak ama yabancı...
Sanki bana değil de, benden sonrakine doğuyor.
Her şey yerli yerinde, eksik olan bir tek ben;
Kalabalığın ortasında, adı konmamış bir boşluk.
​"Gök mavi" dedim, inanmak için kendime.
"Bulutlar beyaz", belki temizler içimi diye...
Ama bazı günler vardır ya;
Renkler bile taşıyamaz insanın yükünü.
​Bir ses geçiyor içimden; kısık ama derin:
“Her şey bu kadar güzelken, neden bu kadar kırgınım?”
Cevap yok... Sadece gökyüzü bakıyor bana.
Ve ben ilk kez anlıyorum:
Bazı acılar, en güzel günlere sığarmış bugün.
​Belki de bu yüzden bu kadar mavi gök;
İçimde kopanı saklamak ister gibi...
Ve bulutlar, o yüzden bu kadar beyaz;
Kirlenmesin diye düşlerim, henüz dokunmadan.
​Yürüdüm biraz, adımlarım kurşundan ağır;
Sanki her biri, geçip gitmiş bir maziye basıyor.
Anladım ki unutmak dediğim o şey;
Hatırlamaya açılan başka bir yolmuş sadece.
​Bir çocuk güldü yanımdan geçerken,
O an dünya durdu sandım.
Nasıl bu kadar kolaydı onun için hayat?
Peki, ben ne zaman bu kadar zorlaştırdım kendimi?
​Gök yine mavi... Değişen hiçbir şey yok aslında,
Ama ben, aynı ben değilim bugün.
İnsan bazen sebepsiz kırılır ya;
İşte ben, o uçsuz bucaksız sebebin içindeyim hâlâ.
​Bir bulut seçtim kendime, en sessizinden;
“Al” dedim, “biraz da sen taşı yükümü.”
O da geçti gitti hiç durmadan...
Demek ki gökyüzü bile alışmış yalnızlığa.
​Ve nihayet anladım:
Dışarıda her şey güzel olabilir aynı anda,
Ama insanın içi karanlıksa;
Hiçbir gökyüzü yetmez,
Bir kalbi yeniden iyileştirmeye bugün.