Bu Mudur Ki Yaşamak Şiiri - Kasım Kobakçı

Herkesin günahını yazıyor bu satırlar,
Kapanmış kapılar ardında döner oyunlar,
Suskun sokaklarda gezinir kara yalanlar,
Soruyorum dostlarım, bu mudur ki yaşamak?
*
Beklersin adaleti kirli masalarından,
Kan damlıyor şehrin o sahte duvarlarından,
Kim hesap soracak bu zalim kararlarından?
Ey kaderin asisi, bu mudur ki yaşamak?
*
Bütün masum hayaller zehirli suya düşmüş,
Koca kentin vicdanı taşlaşmış ve çürümüş,
Adaletin gözünü kör karanlık bürümüş,
Bildiriyorum size, bu mudur ki yaşamak?
*
Rüşvetin gölgesinde tükenip gider günler,
Haklı çıkar gücüyle zalim olan o beyler,
Sessizce ağlıyorken bitkin mazlum kimseler,
Çığlık atıyor ruhum, bu mudur ki yaşamak?
*
İhbar ediyorum bak, suçlu dolu her yerin,
Satılmış meydanlarda yarası var kalplerin,
Susmanın bedelidir bu korkusu gözlerin,
Kaybedilmiş yarınlar, bu mudur ki yaşamak?
*
Gerçekleri yazmayan kalemler asla vurmaz,
Paraya tapan ruhlar kimseyi mi kayırmaz?!
Uykudan uyanmayan milleti kurtaramaz,
Sorarım ey insanlar, bu mudur ki yaşamak?
*
Gözlerimin önünde memleketim kanıyor,
Hainler bu düzeni hep yıkılmaz sanıyor,
Masumların umudu yavaş yavaş yanıyor,
Son bir ihbarım budur, bu mudur ki yaşamak?