Boşalan Koltuk Şiiri - Murat Avcı Ozan

​Bir unvanın arkasındaki o koca gölge,
kendi çekirdeğine çekilir, ışıklar sönünce.

​Görkem, yüksek tavanlı odalarda kuruyan bir yankıdır artık;
zamansa parmakların arasından süzülen soğuk bir kül...
​
Koltuk boşalır, kırılır kalkanı makamın;
tüm sıfatlarından soyunur birer birer aynadaki yüz.
Rızık kaygısında baş eğen emekçiye
fütursuzca savrulan emirler silinir.
Kapı eşiklerinde bir toz yumağı gibi
biriken o sahte hürmet süpürülür.
Hiçliğin kıyısında kendi ağırlığınca duran
kederli bir varlık kalır sadece.

​Güç dediğin, eğer taşınmışsa dışarıdan,
bırakıldığı an yutar taşıyanı, amansız bir kuyuda.
Ama varoluş, kendi kökünden beslenmişse eğer,
ne eksilir düşen rütbenin gürültüsüyle
ne çoğalır yükselen alkışın köpüğüyle.

​Çünkü insan olmak, sahip olunan bir mülk değil;
tüm fırtınalar dindiğinde,
bozkırın ortasında ayakta kalabilme sanatıdır.
​
Ve en nihayetinde, bütün unvanlar sessizliğin harabesine teslim olduğunda,
derin ve kuytu bir boşlukta yankılanan soru tektir:
​
Sıfatların ötesinde, o çıplak hakikatte;
neysen, osun.